தொழில் தொடங்குவதற்கு முன் நாம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய விஷியங்கள்! – பகுதி1

Things we need to know before starting a business! - part 1

1.தொழில் தொடங்க பணம் வேண்டும். வெறும் கையில் முழம் போட முடியாது. ஆனால் பணம் படைத்தவர்கள் தொழில் செய்து வெற்றி பெற்றுள்ளார்களா? இல்லையெனில் காரணம் என்ன?

a) அதிர்ஷ்டம் இல்லை. b) உழைப்பு இல்லை. c) முடிவெடுக்கும் திறமை இல்லை. d) நிர்வாகத் திறமை இல்லை. e) சூழலைப் புரிந்து செயல்படும் தன்மை இல்லை. f) அனுசரிக்கும் குணமில்லை. g) சுய ஒழுக்கம் இல்லை. h) தொலை நோக்கு பார்வையில்லை. i) ஜாதக கட்டம் சரியில்லை.

 2. நான் ஏன் தொழில் செய்ய ஆசைப்படுகின்றேன்? 

  1. a) அதிகமாகப் பணம் வேண்டும். b) அதிகமாகப் புகழ் வேண்டும். c) என்னிடம் பலர் வேலை செய்ய வேண்டும். d) நான் அடிமை வாழ்க்கையை விரும்பவில்லை. f) என் வாழ்க்கையில் என்னிடமுள்ள முழுத் திறமையைப் பயன்படுத்த விரும்புகிறேன். g) தொழில் சார்ந்த சிந்தனைகள் என்னிடம் அதிகம் உண்டு. அதில் தான் என் முழு ஈடுபாடும் உள்ளது. h) வெற்றி தோல்விகளை விட அதன் சவால்களை நான் அதிகம் விரும்புகிறேன். i) எட்டு மணி நேர வேலைகளை வெறுக்கின்றேன். 

3) நான் தொழிலதிபராக விரும்பவில்லை? 

a) தற்போதைய தொழில்கள் என்பது சூதாட்டம் போலவே உள்ளது. நம் முதலீடே நமக்கு வந்து சேருமா? என்று பயமாக உள்ளது. b) தொழில்கள் அனைத்தும் அரசியல்வாதிகள் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது. c) நம்பிக்கையான வேலையாட்கள் கிடைப்பது கடினம். d) தரத்தினை விட விளம்பரங்கள் மூலம் மட்டுமே தொழில்கள் இயக்குகின்றது. e) உழைக்கும் சமூகம் குறைந்து விட்டது. f) நாணயம் என்பதனை தொழிலில் பார்க்க முடியவில்லை. g) வங்கிகள் ஆட்டம் கண்டு கொண்டிருக்கிறது. h) GST பெரும் பிரச்சனையாக உள்ளது. i) என் வயது 50. இனி நான் ரிஸ்க் எடுக்க முடியாது. விரும்பவில்லை. 

4. தொழிலதிபராக மாற அடிப்படைக் குணம் என்ன தேவை? 

ஒரு எலெக்ட்ரானிக் நிறுவனத்தின் தலைவர் தன் இரு சேல்ஸ்மேன்களிடம்  “ஆப்பிரிக்காவிற்கு செல்லுங்கள். அங்கு நமது ரேடியோவிற்குச் சந்தை இருக்கிறதா” என்று பார்த்து வாருங்கள் என்று அனுப்பினார். இருவரும் ஆப்பிரிக்கா முழுதும் சுற்றிவிட்டு வந்து நிறுவனரிடம் ரிப்போர்ட் செய்தார்கள். முதல் சேல்ஸ்மேன் “நமது ரேடியோவிற்கு அங்குச் சந்தையே இல்லை. ஏனென்றால் அங்கு பெரும்பாலான ஊர்களில் மின்சாரமே இல்லை. மின்சார வசதி இல்லாத ஊரில் எப்படி நமது பொருள் விற்கும்?” என்று கூறினார். இரண்டாவது சேல்ஸ்மேனிடம் வரும்போதே அத்தனை உற்சாகம். “சார். நமக்கு ஆப்ரிக்காவில் பெரிய சந்தை இருக்கிறது. அங்கு ஒருத்தரிடம் கூட ரேடியோ இல்லை. காரணம் பல இடங்களில் மின்சாரமே இல்லை. ஆதலால் நமது ரேடியோவிற்கு மட்டுமல்ல, நமது கம்பெனி ஜெனரேட்டர்க்கு, பேட்டரிக்கு, எல்லா எலெக்ட்ரானிக் பொருட்களுக்கும் அங்குப் பெரிய சந்தை இருக்கிறது. 

இப்போதே நாம் அந்தச் சந்தையைப் பிடித்தால் நம்மை யாரும் அசைக்க முடியாது” என்றார். ஒருவர்க்குக் குறையாகத் தெரிந்தது மற்றொருவர்க்குப் பெரிய வாய்ப்பாகத் தெரிந்தது. * பதிலை நீங்கள் உங்கள் மனதிற்குள் வைத்துக் கொண்டு தொடருங்கள். “வெற்றி தோல்விகளை விட அதன் சவால்களை விரும்புகிறேன்” என்பவர்கள் மேற்கொண்டு தொடரவும். “சூழல் புரிந்து அனுசரிக்கும் பொறுமை என்னிடம் இல்லவே இல்லை” என்பவர்கள் வேறு வேலை இருந்தால் பார்க்கவும்.

 2 தொழிலே தெய்வம் பள்ளியில் படிக்கும் போது நிச்சயம் இந்தக் கேள்வி உங்களிடமும் கேட்கப்பட்டிருக்கும். “எதிர்காலத்தில் நீ என்னவாக ஆகப் போகின்றாய்?” டாக்டர், இன்ஜினியர், ஆசிரியர், மருத்துவர், வக்கீல், தொழில்நுட்ப வல்லுநர், விஞ்ஞானி வரைக்கும் ஒவ்வொருவரின் வெவ்வேறு விதமான ஆசைகள் கேட்டிருப்போம். கலைகள் குறித்தோ வணிகம் சார்ந்த ஆசைகளை ஒருவர் கூடச் சொல்லியிருக்கமாட்டார்கள்.  ஒருவர் கூட நான் தொழில் அதிபர் ஆகப் போகின்றேன் என்று சொல்லியிருக்கவே மாட்டார்கள். காரணம் இன்றைய தமிழர்கள் வணிகத்தை விட்டு வெளியே வரவே விரும்புகின்றார்கள். எப்படி விவசாயத்தை விட்டு இரண்டாவது தலைமுறை வெளியே வந்து விட்டதே வணிகமும் வேண்டாத ஒன்றாக ஆகிக் கொண்டு வருகின்றது. யார் முதலிடத்தில் இருக்கிறார்?. உலகப் பணக்காரர், இந்தியப் பணக்காரர், தமிழ்நாட்டுப் பணக்காரர் என்று நாம் செய்திகள் மூலம் தெரிந்து கொண்டாலும் நம் எண்ணங்கள் மாறுவதில்லை. மாறினாலும் குடும்பத்தினர் ஆதரிப்பதில்லை. உனக்கு ஏன் தேவையில்லாத வேலை? தனியார் என்றாலும் பரவாயில்லை. ஒரு வேலைக்குப் போய்விடு? அரசு வேலைக்குப் பணம் கொடுத்துப் போனாலும் தப்பில்லை. வெளிநாட்டுக்கு முயற்சி செய். கடந்த 30 ஆண்டுகாலத்தில் உருவான தலைமுறைகள் அனைத்தும் இப்படியே உருவாக்கப்பட்டு இன்று உலகம் முழுக்க பரவியுள்ளனர். வெளிநாட்டுக்குச் சென்றாலும் அங்கேயும் அடிமை உத்தியோகம். அளவான வருமானம். சுகமான வாழ்க்கை.  அதற்கு “நிம்மதி” என்று பெயரிட்டுள்ளனர். 

புத்திசாலித்தனம் என்று பாராட்டுகின்றார்கள்.  ஆனால் குஜராத்திகளும், மார்வாடிகளும் உலகம் முழுக்க பரவினாலும் செல்லும் இடமெங்கும் தங்கள் தொழில் சாம்ராஜ்யத்தை உருவாக்க, வளர்க்கவே விரும்புகின்றார்கள். அடிமைத் தொழில் என்பது அவர்களுக்கு ஆகாது.  இன்று அமெரிக்கா, ஐரோப்பா, ஆப்பிரிக்கா வரைக்கும் குஜராத் மற்றும் மகாராஷ்டிரா மாநிலத்தில் உள்ளவர்கள் உருவாக்கிய தொழிலும், அடைந்த உயரமும் ஆச்சரியமானது. தமிழர்கள் வணிகத்தின் மூலம் கிடைக்கும் லாபத்தை வசதிகளை விரும்புகின்றோம். 

ஆனால் எவரும் வணிகராக விரும்புவதில்லை. முதல் காரணம் பயம். முக்கியக் காரணம் நிரந்தரமின்மை. ஆனால் இந்தியாவில் கடந்த இருபது நூற்றாண்டுக் காலச் சரித்திரத்தில் 18 ஆண்டுக் காலம் வணிக சாம்ராஜ்யங்களை கட்டி எழுப்பியவர்கள், தமிழர்களே. தமிழர்கள் தான் வணிகத்தின் வழிகாட்டியாக இருந்தவர்கள் என்று சொன்னால் நீங்கள் நம்பித்தான் ஆக வேண்டும். முதல் 13 நூற்றாண்டுகள் வரைக்கும் இந்தியாவில் தமிழர்கள் தான் வணிகத்தில் உச்சநிலையில் இருந்தார்கள். தக்க வைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ஆங்கிலேயர்கள் ஆட்சியில் வட இந்தியர்கள் கைக்குப் போனது. அதுவே தொடர்ந்தது. தொடர்கின்றது. இன்று இந்தியா முழுக்க அவர்கள் கைகள் தான் ஓங்கியுள்ளது. வட இந்தியர்கள் தங்களுக்கான இடத்தை அடைந்தனர். உழைத்தனர். வளர்த்தனர். இன்று இந்திய அரசியலை ஆட்டிப்படைக்கின்றனர். 

பொருளாதாரம் உள்ள சமூகம் மட்டும் தன் மொழியை, பண்பாட்டு கலாச்சாரத்தை வாழ வளர வைக்க முடியும். அதிகாரம் எங்கு இருந்தாலும் அதனை தனக்கு சாதமாக மாற்ற முடியும். பொருள் உள்ளவர்களிடம் மொத்த சமூகமும் பணிந்து நிற்கும். வாழ்த்தும். வணங்கும்.  பொருளாதார அதிகாரமென்பது சர்வவல்லமை படைத்தது. ஆக்க, அழிக்க, மாற்ற முடியும். அரசியல் அதிகாரமென்பது வெறுமனே கூலி மட்டுமே. போட்டி இருந்தால் தான் சவால். சவாலை வென்றால் தான் சாதனை. சாதனையை வென்றால் மட்டுமே மகுடம். 

நான் கோடீஸ்வரன் யாருக்குத்தான் இங்கே ஆசையில்லை?. கோடி கோடியாய் சம்பாரிக்க வேண்டும். கோடீஸ்வரன் என்ற பெயர் எடுக்க வேண்டும். சகல வசதிகளையும் அனுபவிக்க வேண்டும். சமூகத்தில் உயர்ந்த மனிதராக இருக்க வேண்டும். அனைவரும் மதிக்கக்கூடிய வகையில் வாழ வேண்டும். ஆனால் இதற்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது நமக்குப் புரிபடுவதே இல்லை. ஆனால் முப்பது ஆண்டுகளுக்குள் கலாநிதி மாறன் தமிழகத்தின் நம்பர் 1 கோடீஸ்வரராக மாறிவிட்டார் என்று அங்கலாய்ப்புடன் சொல்லப் போனால் பொறாமையுடன் தான் பார்க்கின்றோம். அதிர்ஷ்டமா? விதிப்பலனா? கர்மவினையா? திருட்டுத்தனமா? என்று யோசிக்கின்றோமே தவிர அதற்கு அவர் உழைத்த உழைப்பைப் பற்றி நாம் யோசிப்பதே இல்லை. நடிகர்களின் மகன்கள் எளிதாக சினிமாவில் கொண்டு வந்து நுழைத்து விடுகின்றார்கள்.  அரசியல்வாதிகளின் வாரிசுகளும் ஆட்சி அதிகாரத்திற்கு வந்து விடுகின்றார்கள். ஆனால் எத்தனை பேர்களால் நிலைத்து நிற்க முடிகின்றது. பிரபல்ய அப்பாவின் நிழலில் வளர்ந்தவர்களுக்கு தங்களை எப்படி நிலைநிறுத்திக் கொள்வது என்பதனை அறியாமல் காணாமல் போய்விடுகின்றார்கள்.

எந்தப் பின்புலமும் இல்லாதவர்கள் தமிழகத்தில் ஒவ்வொரு துறையிலும் இன்று கொடி கட்டி பறக்கின்றார்கள். நாமோ அப்பா சரியில்லை. படித்த பள்ளிக்கூடம் சரியில்லை என்று ஏராளமான சப்பைக்கட்டுக்களை கட்டி வெறுப்புகளை, இயலாமைகளை மட்டுமே பட்டியலிட்டுக் கொண்டு இருக்கின்றோம். நாம் விரும்பியதை அடைய நாம் என்ன முயற்சி செய்தோம்? என்று பட்டியலிட்டுப் பார்த்தால் சிரிக்கத் தான் தோன்றும். சாதனைக் கதைகள் படித்து இருப்போம். சினிமா கதைகளை நம்பியிருப்போம். தன்னம்பிக்கை நூல்களை வாங்கி வீட்டில் அடுக்கி வைத்திருப்போம். பணக்காரர்களைப் பற்றிய கிசுகிசு சமாச்சாரங்களை ஆர்வமாக வாசித்திருப்போம். ஆனால் கடைசி வரைக்கும் நமக்கு எந்தத் துறை பிடிக்கும்? நம் பலம் என்ன? பலவீனம் என்ன? என்பதனை பற்றிக் கண்டு கொள்ளாமலே இருந்திருப்போம். 

எந்தக் காரியத்திற்கும் நாம் எடுத்து வைக்கும் முதல் அடி முக்கியமானது. வெற்றி தோல்விக்கு அப்பாற்பட்டது. வெற்றி வந்தால் அதுவே நகர்த்தும். தோல்வி என்றால் நம்மை நமக்கே அடையாளம் காட்டும். நம் மன உறுதி என்ன? நம்மைச் சுற்றிலும் உள்ளவர்களின் பார்வை என்ன? போன்ற அனைத்தையும் ஒரு தோல்வி கற்றுக் கொடுத்து விடும். அதிர்ஷ்டத்தை அதிகம் நம்பும் நாம் தோல்விகளை விரும்புவதே இல்லை.  ஆனால் வணிகத்திற்கு மட்டுமல்ல. அதிகாரம் இருக்கும் இடத்தில், பணம் அதிகமாகப் புழங்கும் இடங்களில் இரண்டு விசயங்கள் கட்டாயம் நடந்தே தீரும். ஒன்று நம்பிக்கைத் துரோகம். மற்றொன்று தோல்வியும் துயரமும். போர், அரசியல், வணிகம் இவை மூன்றும் அறநெறிகளுக்கு அப்பாற்பட்டது. அதன் இயங்கு விதிகள் தனி. அதன் கொள்கை கோட்பாடுகள் வெவ்வேறு. எவராலும் கற்றும் தரமுடியாத களத்தில் கற்றுக் கொள்ளக்கூடிய விசயங்களை எத்தனை புத்தகங்கள் படித்தாலும் உங்களால் புரிந்து கொள்ளவே முடியாது.  களம் தான் ஆயுதம். களம் தான் ஆசான். அனுபவம் தான் பாடம். அப்படித்தான் இங்கே ஒவ்வொருவரும் வந்துள்ளார்கள். வளர்ந்துள்ளார்கள். வெற்றியும் பெற்றுள்ளார்கள் என்பதனை நீங்கள் எப்போதும் கவனத்தில் வைத்திருக்க வேண்டும். ஒருவர் வென்றுள்ளார் என்றால் அவர் வாழ்க்கையில் ஏராளமானவற்றை இழந்து தான் வெற்றியை அடைந்துள்ளார் என்பதனை ஞாபகத்தில் வைத்திருக்கவும். அவருக்கு அரசியல் சக்திகள் உதவியிருக்கலாம். அதிகாரவர்க்கத்தினர் காரணமாக இருந்திருக்கவும் வாய்ப்புண்டு. 

ஆனால் செயல்பாடுகள் முக்கியம். சிந்தனையாற்றல் அதைவிட முக்கியம். முக்கிய முடிவுகள் எடுக்க வேண்டிய தருணத்தில் செயல்படாமல் இருந்திருந்தால் எவர் உதவினாலும் மேலே வரமுடியாது. உழைப்புடன் கூடிய புத்திசாலித்தனம் முக்கியம். அதைவிடச் சூழல் அறிந்து செயல்படுதல் எப்போதும் வெற்றிக்கான சூத்திரம். பண்டமாற்று காலத்தில் நடந்த வணிகம் வேறு. பணமற்று வணிகம் வேறு. இணைய உலகத்தில் நொடிப் பொழுதில் நாம் கையாளும் வணிகம் வேறு.  இடம், சூழ்நிலை எல்லாமே மாறும். இதனை உணர்ந்திருப்பது அவசியம். வணிகம் என்பது முன்பு நாடார் கடை, கோனார் கடை, சந்து முனைக் கடை, பாய் கடை என்று பெயர் பெற்று இருந்தது. பிறகு டிபார்ட்மெண்ட் ஸ்டோர் என மாறியது. இப்போது அமேசான் கடை, ஜியோ மார்ட் கடை, ப்ளிப்கார்ட் கடை என்று மாறியுள்ளது. முகம் பார்த்து, பொருள் பார்த்து வாங்கிய காலம் மாறி படத்தைப் பார்த்து வாங்கும் காலத்தில் வந்து நிற்கிறோம். எதார்த்தத்தைப் புரிந்து கொள்வது வணிகராக மாறுவதற்கு முதல் படி. பணமிருந்தால் எல்லோரும் வணிகம் செய்ய முடியுமா?  நிச்சயம் முடியாது. சமூக அறிவு, அரசியல் அறிவு, நிர்வாக அறிவு இருந்தால் மட்டுமே நீடித்த தொழிலைச் செய்ய முடியும். மூன்று அறிவுகளையும் பெற்றவர்கள் தான் முக்கண் முதல்வராக வாய்ப்புண்டு. இவை மூன்றும் தான் நல்ல வணிகரின் நிரந்தர ஏணிப்படி. 

வெற்றி வெற்றி வணிகத்தில் மிதமான வெற்றி, மிதமிஞ்சிய வெற்றி, சாதனை வெற்றி, சரித்திர வெற்றி என்று நான்கு பிரிவுகளாக பிரித்துக் கொள்ள முடியும். தமிழகத்தில் கடந்த 200 ஆண்டுகளில் பல தலைமுறைகளாகத் தொழில் செய்து கொண்டு வருபவர்கள் டிவிஎஸ் குழுமம், முருகப்பா குழுமம், கரு.முத்து.தியாகராஜன் குழுமம், ஜெயவிலாஸ் குழுமம், செட்டிநாடு சிமெண்ட் குழுமம், டாஃபே குழுமம். ஆனால் இன்று வரையிலும் மிதமான வெற்றியை மட்டுமே பெற்றுள்ளனர். சாதாரணத் தொழிலதிபர்களாகவே இருக்கின்றார்கள். ஊடகங்களில் தலைகாட்டுவதில்லை. இவர்கள் அணுகுமுறை வேறானது. பெயர் சொனனால் போதும். தரம் எளிதில் விளங்கும். ஆனால் ஆச்சி மசாலா, சக்தி மாசாலா, சரவண பவன், ஸோகோ நிறுவனம், நல்லி சில்க்ஸ், ஆரோக்கியா பால் நிறுவன குழுமம், கவின்கேர், சன் குழுமம், சரவணா ஸ்டோர், ராமராஜ் காட்டன், லலிதா ஜுவல்லரி, சென்னை சில்க்ஸ் போன்ற இந்தத் தலைமுறை தொழிலதிபர்களின் பெருமை வானத்துக்கும் பூமிக்குமாக தோரணம் கட்டி போற்றப்படுகின்றதே?

இவர்களின் தொழில் விளம்பரங்கள் மூலம் மட்டும் மக்களிடம் கொண்டு சேர்க்க வேண்டியுள்ளது. தரம் என்பதனை விட விளம்பரங்களின் நேர்த்தி என்பது தான் முக்கியம். ஆனால் கடந்த 50 ஆண்டுகளுக்குள் அம்பானி குழுமம் இன்று உலகப் பணக்காரர் வரிசையில் வந்து நிற்கின்றனர். டாடா 18 ஆம் நூற்றாண்டில் தொடங்கப்பட்ட நிறுவனம். அவர்களும் நதிநீர் போலத்தான் போய்க் கொண்டிருக்கின்றார்கள். காரணம் என்ன? நூற்றுக்கணக்கான வட இந்தியர்கள் சர்வதேசத் தொழிலதிபர்களாக மாறியுள்ளனர். அறநெறிகளுடன் தொழில் செய்தால் குறைவான லாபம். நிறைவான மகிழ்ச்சி.  அதை விடுத்து வெளியே வந்தால் லாபத்தைத் தவிர வேறு எதையும் சிந்திக்கத் தேவையில்லை. அரசியல்வாதிகளின் ஒத்துழைப்பும், அதிகாரவர்க்கத்தினரை வளைத்துக் கொண்டு வானமே எல்லை என்று பறக்கத் தொடங்கிய வட இந்தியர்களிடம் நாம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய பாடங்கள் நிறைய உள்ளது. மீண்டும் சொல்ல விரும்புகிறேன். தொழில் என்பதற்கு குறிப்பிட்ட முகம், உருவம் தேவையில்லை. அதன் முக்கியக் கொள்கை லாபம். இதனைத்தான் தொழில் ஆரோக்கியம் என்று சமூகம் வரையறை செய்துள்ளது. சூழல் புரிந்து அனுசரிக்கும் குணம் உள்ளவர்களால் மட்டுமே இதனைப் புரிந்து கொள்ள முடியும். தமிழர்கள் நவீனத் தொழில்நுட்பங்கள் இல்லாத காலகட்டத்திலும் கண்டம் விட்டு கண்டம் வணிகத்திற்காகச் சென்றார்கள்.  வாழும் வரைக்கும் வணிகம் செய்தார்கள். 

தங்களது தலைமுறைகளை வணிகத்திற்குப் பழக்கினார்கள். வாழையடி வாழையாக வணிகக்குடும்பம் என்று பெயர் எடுத்தார்கள். இன்று வணிகத்தின் போக்கு மாறிவிட்டது. அதன் தன்மைகள் பல்வேறு விதமாக மாறியுள்ளது. இங்கு இப்போது எல்லாமே சந்தைக்கான பொருட்கள். பண்டமாற்று முறை வணிகத்திற்கும் பணமாற்று வணிகத்திற்கும் தொடர்பில்லாதது. தனிநபர்கள் விருப்பப்படி தன் வணிகத்தைச் செய்தார்கள். இப்போது அரசின் கட்டுப்பாட்டில் எல்லாமே நடக்கின்றது. ஒதுக்க முடியும், ஒழிக்க முடியும். ஓரங்கட்ட முடியும். அவதூறு பரப்ப முடியும். நிறுவனத்தையே செல்லாக்காசு ஆக்கிவிடவும் முடியும். இதன் காரணமாகவே வணிக குடும்பங்களின் எண்ணங்கள் மாறியுள்ளது. தொழிலுக்கு தொடர்பில்லாதவர்கள் உள்ளே வர முடிகின்றது. வெற்றிநடை போட முடிகின்றது. படிப்பறிவு தேவையில்லை. பட்டறிவு போதும். நடைமுறை எதார்த்தங்களைப் புரிந்து கொண்டு வெல்பவர்களும் அதிகம். இது நமக்கு ஆகாது என்று வேறு துறை பக்கம் நகர்ந்து சென்று விடுபவர்களும் உண்டு. அடிமை வாழ்க்கை தான் அங்கீகாரம் என்று நம்பும் அளவிற்கு வாழ்க்கைச் சூழல் இங்கே ஒவ்வொருவரையும் மாற்றியுள்ளது. இதுவே சரியானது என்று மனம் நம்புகின்றது. முயற்சிகள் முடங்கிப் போய்விடுகின்றது. முயல்பவர்களை பின் இழுக்கவும் செய்கின்றது. வாழ்க்கையின் பிற்பகுதியில் ஒவ்வொருவரும் யோசிக்கத் துவங்குகின்றார்கள். 

மனதில் இருந்த ஆசைகள் நிறைவேறாத போது நாம் இதனை செய்து இருக்கலாமோ? என்று வருந்தவும் செய்கின்றார்கள். இங்கு ஒன்றை இழந்து தான் மற்றொன்றைப் பெற முடியும். 

5.சேவை வேறு வணிகம் வேறு 1990 முதல் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்வோம். காரணம் இப்போது தான் இந்தியாவின் வணிகப் போக்கு மாறத் தொடங்கியது. இந்தியா உலகத்தைப் பார்க்க துவங்கியது. உள்நாட்டு வணிகம் வெளிநாட்டு வணிகம் என்ற பாகுபாடு மறைந்து ஒன்றாக மாறியது. தண்ணீர் என்பது விற்பனைக்கான பொருள் என்பதாக மாறத் தொடங்கியது. குளிர்பானங்கள் நம் வாழ்க்கையின் அன்றாடத் தேவையாக மாறத் தொடங்கியது. முன்பு தெருவில் காய்கறிகள் விற்று வந்தார்கள். அன்றாடம் கடைத்தெருக்களில் வாங்க முடியும்.  கீரைக்கட்டு பத்துப் பைசாவில் தொடங்கியது. தலையில் சுமந்து நடந்து வந்தார்கள். கொஞ்சம் வளர்ந்து 25 பைசா ஆனது. பிறகு மிதி வண்டியில் வந்தது விலை ஒரு ரூபாய்க்கு மாறியது. டிவிஎஸ் 50 வந்த போது விலை இரண்டு மடங்கானது. இப்போது குட்டி யானை என்ற நான்கு சக்கர வாகனங்களில் வந்து நிற்கிறது. பத்து ரூபாய் வரைக்கும் குறைவாக இன்று எதையும் வாங்க முடியாது. எவரும் இப்போது கூவுவதில்லை. பதிவு செய்யப்பட்ட குரல் ஒலிக்கின்றது. சுவையான ஆரஞ்சுப் பழம் கிலோ 40 ரூபாய் என்று ஒலி பெருக்கி மக்களை அழைக்கின்றது. ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் விளைபொருட்களுக்கான விலைகள் உயர்ந்து கொண்டே தான் வந்துள்ளது.  ஆனால் விளைவித்தவனுக்கு லாபமில்லை என்ற கூக்குரலும் நின்றபாடில்லை. விவசாயம் லாபகரமான தொழில் இல்லை. அது நாட்டை வளர்க்காது. அதனை விட்டு வெளியே வாருங்கள் என்று அரசாங்கமே அறிவுரை சொல்கின்றது. மளிகைக்கடையில் வரிசையில்லாமல் கூட்டத்துடன் இடித்துக் கொண்டு பொருட்கள் வாங்கினோம். அண்ணே பத்துக் காசு சோம்பு, பத்துக் காசுக்குச் சீரகம் என்று காகிதத்தில் பொட்டலம் கட்டி வாங்கி வந்தோம். பின்னால் நெகிழிப் பையில் கிலோ கணக்குப் பார்த்துக் கொடுத்தார்கள். இப்போது டிபார்ட்மெண்ட் ஸ்டார் கலாச்சாரத்தில் ட்ராலி வண்டியைத் தள்ளிக் கொண்டு போய் நமக்குத் தேவையான பொருட்களை வாங்குகின்றோம். இப்போது செயலி மூலம் வீட்டுக்கே வரவழைக்கும் கலாச்சாரத்திற்கு மாறிக் கொண்டிருக்கிறோம். குடும்பத் தொழிலாக இருந்தது.

இப்போது ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட நேர்த்தியான தொழிலாக மாறியுள்ளது. உள்வாங்காதவர்கள் வெளியே செல்லும் சூழல் உருவாகின்றது, ஊருக்குள்ளே சந்தை இருந்தது. அருகே உள்ள கிராமங்களில் விளையும் அனைத்துவிதமான காய்கறிகளும் வந்து சேர்ந்தது. காலை முதல் மாலைவரை கடல் உணவுகள் அணிவகுத்து நின்றது.  மாலை நேரத்தில் எந்தப் பொருளும் சந்தையில் இல்லாத அளவுக்கு மக்கள் அள்ளிக் கொண்டு சென்று விடுவார்கள். வாரத்தில் ஒரு நாள் அசைவம் என்ற கலாச்சாரம் மாறியது. இன்று அன்றாடம் அசைவம் என்ற நிலைக்கு வந்து சேர்ந்துள்ளோம். ஆனால் எது கலப்படம்? எது உண்மை என்பதனை உணர முடியாமல் தவிக்கின்றோம்.  ஆசைக்கு வாரம் ஒரு நாள் போதும் என்ற பழைய நிலைக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருக்கின்றோம். ஜனத்தொகை கூடக்கூட லாபம் கூட வேண்டும். ஆனால் நடைமுறையில் தலைகீழாக உள்ளதே? காரணம் போட்டி அதிகமாக அதிகமாகக் குறுக்குவழிகள் இங்கே உருவாக்கப்படுகின்றது. சிலர் சில காலம் வெல்ல முடிகின்றது. பலர் படுத்து விடுகின்றார்கள். ஐந்து கோடி ரூபாய் முதலீடு போடுவது மட்டுமல்ல  50 ரூபாய் முதலீடு போட்டாலும் அது வணிகமே. வணிகத்தின் உள்ள அனைத்து மூலக்கூறுகளையும் நாம் பார்க்க வேண்டும். உணர வேண்டும். இது தான் வளர்ச்சியின் அங்கமாக இருக்க முடியும். வணிகம் என்பது வேறு. சேவை என்பது வேறு. இரண்டும் வெவ்வேறு பாதை வேறு வேறு கொள்கைகள் கொண்டது.  

வணிகத்தில் சேவை செய்யக்கூடாது.  சேவையின் போது வணிகத்தைத் திணிக்கக்கூடாது. உணராத போது வணிகருக்கு ஒவ்வொரு அடியும் இடியாக விழுந்து விடுகின்றது. அறிவுரைகள், ஆலோசனைகளை இத்துடன் நிறுத்திக் கொள்வோம். இப்போது இங்குள்ள எதார்த்த சமூகம் எப்படியுள்ளது, சில அனுபவங்கள் மூலம் அடுத்து பார்க்கலாம். 6. பணம் குணம் அறியாது தமிழ்நாட்டில் 90 சதவிகித மக்களுக்கு விவசாயம் தான் முக்கியத் தொழிலாக இருந்தது. ஒவ்வொருவரின் ஆதாரமே தான் வைத்திருக்கும் நிலமே என்பதான வாழ்க்கை இருந்தது. விளைச்சல் இருந்தது. இல்லாமலும் போனது.  ஆனால் விவசாயத்தை விட்டு எவரும் வெளியே வரும் எண்ணமில்லாமல் அதற்குள்ளே உழன்று கொண்டிருந்தார்கள். 2020 ல் தமிழ்நாட்டுக் கிராமங்கள் சிறுநகரங்களாக மாறியுள்ளது. சிறு நகரங்கள் வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் பெரிய நகரமாக மாற முயன்று கொண்டிருக்கிறது. பெரிய நகரங்கள் பரப்பளவில் பெரிதாகிக் கொண்டே செல்கிறது. எங்கிருந்து தொடங்கி எங்கே முடிகின்றது என்பதனை உணர வாய்ப்பில்லாமல் பிதுங்கி வழிகின்றது. பெருநகரங்களை நோக்கி நாள்தோறும் மக்கள் படையெடுத்துக் கொண்டே யிருக்கின்றார்கள். தங்கும் வசதி, தண்ணீர் வசதி, கழிப்பிட வசதிகளுக்குக் கஷ்டப்பட்டாலும் மக்கள் இன்னமும் ஆர்வத்துடன் பெரு நகரங்களை நோக்கிப் பயணித்துக் கொண்டேயிருக்கின்றார்கள். 1990க்கும் 2020க்கும் மிகப் பெரிய நம்பமுடியாத மாற்றங்கள் இங்கே நடந்ததுள்ளது. 

எல்லா மாற்றங்களை நாம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் நாம் இதற்குள் இருக்கும் வினோதங்களைப் பற்றி நாம் யோசித்து இருக்கோமா? ஒவ்வொரு விவசாயிகளும் இன்று வணிகராக மாறியுள்ளனர் அல்லது இரண்டாவது மூன்றாவது தலைமுறை விவசாயத்தை விட்டு வெளியே வந்துள்ளனர். ஆனால் வணிகருக்கான குணாதிசயங்கள் உருவாகவில்லை. என்ன செலவு? என்ன வரவு? என்ன நட்டம்? என்ன மாற்றங்கள் தேவை? என்பதனை இன்று வரையிலும் எவராலும் உணர்ந்து கொள்ள முடியாத நிலையில் தான் நாம் இருக்கின்றோம். காரணம் என்ன? மனதளவில் விவசாயி போலவும் கொள்கையளவில் தொழில் அதிபர் போலவும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றோம்.  கோவணம் கட்டும் விவசாயியாக வாழ்ந்து பழகிய நாம் இன்று டை கட்டிப்பழகும் கணவானாக மாற முயன்றாலும் சிந்தனையில் பெரிய தாக்கத்தை உருவாக்கவில்லை என்பது தான் உண்மை. வணிகம் என்பது தனித்த குணாதிசயம் கொண்டது. தனியான கொள்கையில் வாழ வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருப்பது. உருவமும் உள்ளமும் வெவ்வேறாக வாழ்ந்து பழக வேண்டிய வாழ்க்கையது. ஆனால் நாம் இன்னமும் அதற்காக முயன்று கொண்டேயிருக்கின்றோம்.  

வணிக மூலக்கூறுகளைப் பின்பற்றாமல் வளர்ந்து வந்தவர்கள் திடீரெனக் காணாமல் போய்விடுவதும் இதனால் தான்? எப்படி? திருப்பூர் முதலாளிகள் எப்படிக் குறுகிய காலத்தில் வளர்ந்து விடுகின்றார்கள் என்பது குறித்து பலருக்கும் வியப்பாகவே இருக்கும். அது முழுக்க ரத்தச் சகதியில் கால் பதித்து அதுவே சரியான பாதை என்று நம்பி இன்று வரையிலும் நடைபோடுகின்றார்கள். சிலர் வென்று அடையாளம் காட்டும் அளவிற்கு வளர்ந்து விடுகின்றார்கள். பெரும்பான்மையினர் காணாமல் போய்விடுகின்றார்கள்.  ஒவ்வொரு முதலாளியும் தான் நடத்தும் நிறுவன லாபத்தைப் போல இடம் வாங்கி விற்பனை செய்வது, வாங்கிய இடத்தில் வீடுகள் கட்டு வாடகைக்கு விடுவது என்று பல்துறை வித்தகராகவே இருக்கின்றார்கள். வாடகை வீடுகள் திருப்பூரில் எப்படியுள்ளது என்பதனை நீங்கள் புரிந்து கொண்டால் தொழில் நகரங்களின் மற்றொரு முகம், வணிகத்தின் பக்கவாட்டு கிளையும் புரியும். தொழிற்சாலையின் விரிவாக்கம் தொடர்பாகக் கடந்த ஏழெட்டு வாரங்களாகத் திருப்பூரின் புறநகர்ப் பகுதிகளில் அதிகம் செல்ல வேண்டியிருந்தது. 

தொழிலாளர்களை வரவழைப்பது, அவர்களுக்குத் தங்க வைக்க இடத்தை அடையாளம் காண்பது, வீட்டு உரிமையாளருடன் பேசி தங்கப் போகும் தொழிலாளர்களைப் பற்றித் தகவல் தெரிவிப்பது என்று மனிதவளத்துறையுடன் இணைந்து செயல்பட வேண்டியிருந்ததால் இதுவரையிலும் நான் செல்லாமல், பார்க்காமலிருந்து திருப்பூரின் புறநகர்ப் பகுதிகளை அனைத்தையும் இந்தத் தருணத்தில் தான் பார்த்தேன். பல அனுபவங்கள் கிடைத்தது. குறிப்பிட்ட சமயத்தில் ஐந்து சென்ட், பத்துச் சென்ட் இடத்தை மிகக் குறைந்த விலையில் வாங்கிப் போட்டவர்கள் இன்று மாதம் தோறும் பல லட்சம் சம்பாரிக்கும் லட்சாதிபதியாக மாறியுள்ளனர். பத்துக்குப் பத்து அறை. பத்து அறைகள். ஒரு அறைக்கு 2000 முதல் 3000 ரூபாய் வாடகை. முன் தொகை பத்து மாதம் என்று நோகாமல் பணத்தை அள்ளிக் கொண்டு இருக்கின்றார்கள். எனக்கு இவையெல்லாம் பெரிய ஆச்சரியமாகத் தெரியவில்லை. எனக்குத் தெரிந்து பல சிறிய பெரிய முதலாளிகள் வாடகை மூலமாக மட்டும் மாதம் தோறும் 50 லட்சம் வருமானத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பலரையும் நான் அறிவேன். எதுவும் கணக்கில் வராது. மோடி அரசாங்கம் கொண்டு வந்துள்ள பல கட்டுப்பாடுகளின் காரணமாகப் பாதிப் பணத்தைக் காசோலை மூலமாக மீதிப் பணத்தை ரொக்கமாக வாங்கிக் கொண்டு இருக்கின்றார்கள். புறநகர்ப் பகுதிகளில் தொழிலாளர்களுக்காகவே கட்டியுள்ள தீப்பெட்டி அளவுள்ள வீடுகளில் பத்து வீடுகளுக்கு ஒரே ஒரு கழிப்பறை வசதி. நான் திகைத்துப் போய்விட்டேன். 

ஒரு அறையில் நான்கு பேர்கள் தங்கினால் கூட 40 பேர்கள் எப்படி இதனைப் பயன்படுத்த முடியும் என்ற அடிப்படை அறிவு இவர்களுக்கு இருக்காதா? என்று யோசித்துக் கொண்டு வீட்டுக்குச் சொந்தக்காரரிடம் கேட்டேன். “சார் தண்ணீர் அதிகமாகச் செலவாகும். நாங்கள் பின்னால் உள்ள காட்டுப் பகுதிக்குச் செல்கின்றோம்” என்கிறார். அவருக்கு வாடகை வருமானம் மட்டும் மாதம் ஐந்து லட்சம் வருகின்றது. பணம் சேரச் சேர மனம் குறுகிக் கொண்டேயிருக்கின்றது என்பதனை கடந்த ஏழெட்டு வாரங்களில் முதலாளி, தொழிலாளி என்று பாரபட்சம் இல்லாமல் அனைத்துப் பேர்களிடமும் பார்த்த போது ஆள் இல்லாத திரையரங்கில் நான் மட்டுமே உட்கார்ந்து கொண்டு படத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பது போல வினோத ஜந்துவாக வாழ்ந்து கொண்டு இருக்கின்றோமோ? என்று தோன்றுகின்றது. சமூகம் வேறொரு பாதையில் பின்னங்கால் பிடரி தெறிக்க ஓடிக் கொண்டிருக்கின்றது.  காரணம் ஒவ்வொரு தொழில் நகரங்களும் வெவ்வேறு விதமான சாதிய, அரசியல் பின்புலத்தில் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. எந்த ஊரில் தொழில் செய்தாலும் அங்குள்ள எதார்த்த சூழலை நாம் முதலில் உணர்ந்து இருக்க வேண்டும். திருப்பூர் தொழில் உலகம் எப்படியுள்ளது என்பதனைப் பார்க்கலாம். 

நன்றி: ஜோதிஜி

Related Articles

திருடனாகுவது எப்படி? இதோ சில டிப்ஸ்! திர... முதலில் கள்ளச் சாவிகள் பற்றி தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். அதில் எத்தனை வகைகள் உள்ளன எந்த மாதிரியான பூட்டுகளுக்கு எந்த மாதிரியான சாவிகளை போட வேண்டும் எ...
நெடுநல்வாடை தாத்தாவை எல்லோருக்கும் பிடிக... மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை, பரியேறும் பெருமாள் வரிசையில் நெடுநல்வாடை என்று விளம்பரங்கள் செய்துகொண்டது நெடுநல்வாடை படக்குழு. தினத்தந்தி உள்பட பல பத்திரிக்க...
உங்கள் பகுதியில் இருக்கும் அரசுப்பள்ளி ம... பணம்கொடுத்து அரசுப்பணியில் சேருபவர்கள் எப்படி நேர்மையாக பணியாற்றுவார்கள்? என்று மதுரை உயர்நீதிமன்ற நீதிபதிகள் கேள்வி எழுப்பியுள்ளனர். டிஎன்பிஎஸ்சி, ட...
வாழ்க்கையில் முன்னேறியவர்களிடம் இருந்து ... வாழ்க்கையில் முன்னேறி உயிர் மாண்ட பிறகும் பேசப்பட்டு வரும் சில நபர்களின் வாழ்க்கை வரலாற்றைப் புரட்டிப் பார்த்ததில் இருந்து தெரிந்து கொண்ட சில உண்மைகள்...

Be the first to comment on "தொழில் தொடங்குவதற்கு முன் நாம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய விஷியங்கள்! – பகுதி1"

Leave a comment

Your email address will not be published.


*